Thuiswerkdag, vandaag! En thuiswerkdag = soepdag! Deze broccoli-kaassoep is echt een super makkelijke, super lekkere soep. Meestal heb ik wel een paar kuipjes smeerkaas in huis. Heel af en toe grijp ik mis, want Edwin en de kinderen vinden het heerlijk om van die mini-soepstengeltjes in de smeerkaas te dippen en dan gewoon zo op te smikkelen. Het is misschien niet supergezond, met drie kuipjes smeerkaas, maar het geeft wél een heerlijke romige, hartige soep.
Bereiding
Pel en snipper de ui. Verhit in een soeppan een scheut olijfolie en fruit daarin de ui aan. Maak de broccoli schoon: snij de roosjes van de stronk af. Gooi de stronk niet weg, maar snij die (nadat je eventuele lelijke stukjes hebt weggesneden) in blokjes. Schil de aardappelen en snij die ook in blokjes. Als de ui zacht is, voeg dan de blokjes aardappel en de broccoli toe. Giet er een liter water bij en doe de bouillontabletten erbij.
Breng aan de kook en laat met de deksel op de pan op een laag pitje koken tot de broccoli en de aardappel zacht zijn.
Neem de pan van het vuur en pureer de soep met een staafmixer. Voeg dan de smeerkaas toe en roer goed door tot alle smeerkaas door de soep is gesmolten. Breng nog even kort aan de kook en schep dan de soep in een soepkom of op een bord.
Ik ben jarig, vandaag! En wat een feestelijke dag had ik! Ik ben enorm verwend! Vanmorgen kreeg ik van Edwin en de kinderen een kookschort en een snijplank met het logo van Ik Hou Gewoon Van Eten er op. Ben ik súper blij mee. Ik zal ze binnenkort op de foto zetten!
En vandaag ben ik gezellig met mijn moeder, mijn beste vriendin en een tante naar paleis ’t Loo geweest. Daar gaan we sowieso altijd al graag naar toe, maar in de maanden april en mei is het park rondom jachtslot Het Oude Loo geopend voor publiek. Het was weer prachtig! Daarna zijn we door het bos naar het paleispark gewandeld en daar hebben we de oranje wandeling gedaan: een wandeling rond de veldvijver, langs o.a. het badhuis, het theepaviljoen en het botenhuis. Daarna zijn we nog in de paleistuin geweest, waar vier nieuwe, prachtige, moderne beelden staan: The Garden Of Earthly Worries, van architect Daniel Libeskind. Ik kan me voorstellen dat het niet ieders smaak is, maar ik vind ze schitterend! We zijn ook nog op het dak van het paleis geweest en vanaf daar heb je echt een geweldig uitzicht en zie je de tuinen in al hun glorie. Omdat ik de hele dag weg zou zijn en niet wist of ik nog puf zou hebben om te koken, zijn we ’s avonds uit eten geweest, bij het Wereldpaleis, een wok-restaurant in Rhenen. Dat is voor de kinderen zo’n feest! En zelf vind ik dat wokken, grillen en teppanyaki ook heerlijk! Ik heb een heerlijke dag gehad!
Uiteraard heb ik ook nog een taart gebakken voor mijn bezoek. Deze walnoten-karamel taart. Ik heb ’t recept jaren geleden gekregen van een toenmalige collega: Marloes. Het recept dat ik van haar kreeg, leek erg op deze, van Weekendbakery.
Ingrediënten
200 gram boter
200 gram witte basterd suiker
360 gram bloem
1/2 theelepel zout
1 ei
200 gram fijne kristalsuiker
2 eetlepels water
200 ml slagroom
200 gram walnoten
Bereiding
Zoek 9 mooie, hele walnoten uit en hou deze apart.
Doe de fijne kristalsuiker in een steelpan, met de eetlepels water. Breng het mengsel aan de kook. Het water verdampt en daarna zul je zien dat de suiker gaat verkleuren en gaat pruttelen. Volgens de meeste kookboeken mag je niet roeren, als je karamel aan het maken bent, maar dat doe ik altijd gewoon wel. Als het grootste deel van de suiker is gekarameliseerd, dan stamp ik de overgebleven klontjes fijn. Even een waarschuwing: pas op, karamel is g l o e i e n d heet.
Als je karamel egaal lichtbruin is, dan ga je de slagroom toevoegen. Giet een heel klein beetje slagroom bij de karamel. De karamel is heter dan 100 graden, dus de slagroom begint direct te koken. Roer met de houten lepel de borrelende slagroom door de karamel. Blijf roeren tot je weer een glad mengsel hebt. Voeg dan pas weer een beetje nieuwe slagroom toe. Weer blijven roeren tot je een glad mengsel hebt. Herhaal dit tot de slagroom op is. Haal dan de pan van het vuur en voeg het zout en de walnoten toe en roer even goed door.
Laat het walnoten-karamelmengsel afkoelen.
Verwam de oven voor op 180 graden.
Maak een deeg van de roomboter, basterd suiker en de bloem. Als je een keukenmachine hebt, doe het dan lekker daarin, dat is wel zo makkelijk. Zelf heb ik het ook gewoon in mijn keukemachine gedaan. Ik heb niet zo’n fancy keukenmachine, zoals je altijd op tv ziet, maar mijn oude allround-machine doet ’t ook prima. Meng alles tot je een kruimelig deeg hebt en kneed dat daarna nog een paar minuten met je handen door. Vet een boterkoekvorm in met wat boter en verkruimel daar ruim tweederde van het deeg boven. Verdeel de kruimels goed over de vorm en duw het dan stevig aan met een opstaand randje. Eigenlijk zou je het deeg in de koelkast moeten leggen en daarna moeten uitrollen en daar de vorm mee moeten bekleden. Maar dat uitrollen lukt me nooit zo goed en dat vind ik erg frustrerend. En op deze manier lukt het altijd!
Giet, als het is afgekoeld, het walnoot-karamel mengsel in de vorm. Verkruimel de rest van het deeg erover en duw voorzichtig, met de vlakke hand aan. Klop het ei los en bestrijk de bovenkant met losgeklopt ei. Leg hier de walnoten op die je aan het begin apart hebt gehouden.
Bak de taart in ongeveer 30 minuten.
Zoals beloofd zou ik nog wat meer vertellen over ons Ingress avontuur, dit wekend. Ik ben met Lone naar Amsterdam geweest voor een zogenaamde Anomaly op zaterdag en een Mission Day op zondag. In Ingress heb je twee teams, het groene en het blauwe team, en zo’n Anomaly is een soort grote Ingress-wedstrijd tussen de twee teams. Naar schatting liepen er zo’n vierduizend Ingress spelers (“agents”) in Amsterdam.
Lone en ik horen bij het groene team. Helaas was het blauwe team flink in de meerderheid en heeft ons team verloren. Maar het was wel hartstikke leuk en spannend. In de stad waren heel veel teams in de weer: we moesten naar bepaalde plekken (“portals” – vaak een beeld, muurschildering of een andere bezienswaardigheid) toe om die op onze telefoon te veroveren of te verdedigen. De teams in de stad werden aangestuurd door andere spelers die ergens op een computer een overzichtsscherm in de gaten zaten te houden. Die van ons zat helemaal in Amerika! De wedstrijd bestond uit verschillende onderdelen, die allemaal tegelijk gespeeld werden. Natuurlijk moesten we vooral zoveel mogelijk plekken veroveren en verdedigen voor ons team. Daarnaast was er een “shards” spel. Dat doet me altijd nog het meeste denken aan tafelvoetbal, maar dan met een heleboel balletjes tegelijk. Op een portal kan een “shard” zitten, vergelijkbaar met een voetbal. En die moesten we, naar een doel-portal zien te brengen. Maar onze tegenstanders probeerden natuurlijk de shard in hún doel zien te krijgen. En die shard versprong elke paar minuten via een link naar een andere portal. Daarnaast kwamen er uit sommige portals een soort plaatjes. Die waren los punten waard, maar als je een serie had die bij elkaar hoorde, dan was dat weer extra punten waard. Daarnaast kregen we ook punten voor het bezoeken van zoveel mogelijk portals binnen de speeltijd. De wedstrijd duurde drie uur en je kunt je vast voorstellen dat het een paar hectische uren waren. Op een gegeven moment was het wel duidelijk dat we zwaar in de minderheid waren en dat we overall niet meer konden winnen, maar uiteindelijk hebben we twee van de vier onderdelen toch nog wél gewonnen: de bezoek-zoveel-mogelijk-portals en de media! Maar los van winnen of verliezen: we hebben lekker buiten gespeeld en veel lol gehad.
Op zondag hebben we ook ge-Ingressed, maar dan een heel stuk relaxter. Zondag was het namelijk Mission Day. Een missie is een route die je loopt, een soort speurtocht, waarbij je van punt naar punt gaat. Waar je heen moet, dat zie je dan op je telefoon. In heel amsterdam waren 24 van die missies uitgezet, rondom de highlights van Amsterdam. Wij hebben er 12 van de 24 gelopen: Heineken, Rijksmuseum, Stadsschouwburg, Anne Frankhuis, Noordermarkt, NDSM, Centraal Station, Beurs van Berlage, De Dam, De Munt, Rembrandtplein, en Zuiderkerk. Súper leuk weekend gehad, dus! Maar wel flink moeie voeten, daarna…
Ingrediënten
Diverse tomaten (ik had nog 3 tros-tomaten, 4 supermarkttomaten, en een bakje cherrytomaten — als je nou geen tomaten in huis hebt, dan kun je ook een blik gepelde tomaten gebruiken)
2 stengels bleekselderij
2 wortels
1 ui
1 aardappel
1 teen knoflook
1 klein potje witte bonen
1 zak boerensoepgroente
restje pasta (100 gram penne)
3 bouillontabletten (groentebouillon)
olijfolie
3 theelepels groene pesto
geraspte parmezaanse kaas
Bereiding
Pel en snipper de ui. Schil de wortel met een dunschiller en snij in blokjes. Snij de bleekselderij eerst in de lengte door en vervolgens in kleine stukjes. Snij de knoflook in stukjes. Schil de aardappel en snij in blokjes. Verhit in een braadpan een scheut olijfolie en bak hierin de ui, wortel, bleekselderij, aardappel en knoflook even aan. Kook intussen anderhalve liter water in de waterkoker. Giet het kokende water met de bouillonblokjes in de pan.
Ontvel de tomaten (alleen de grote tomaten) door ze in te kruisen en even in heet/kokend water te dompelen. Snij de tomaten door en verwijder het harde stukje. Snij in grove stukken en doe die in de pan. Snij de cherrytomaten doormidden en doe die ook in de pan. Breng opnieuw aan de kook en voeg dan de boerensoepgroenten, de witte bonen, de pasta en de pesto toe. Breng aan de kook en laat op een zacht pitje even doorkoken tot de groenten en de pasta gaar zijn.
Lekker met wat geraspte parmezaanse kaas erover. Eet smakelijk!
Oh sorry! Het is al weer veel te lang geleden dat ik iets op mijn blog heb gezet. Ik hoop niet dat jullie dachten dat ik helemaal gedemotiveerd was door die notengehakttaart? Nee hoor, dat is niet zo. Maar ik had eerder gewoon geen tijd. Want: het hele weekend de hort op, daarna twee dagen werken, gisteravond spelletjesavond en vanavond schilderles. Mijn facebook-vrienden hebben kunnen zien/lezen dat ik afgelopen weekend naar Amsterdam was om Ingress (een augmented reality game) te spelen. Daarover zal ik morgen meer vertellen, maar vandaag alleen even een kort en snel recept. Dit is echt een heerlijk makkelijk en snel recept, dat ik nog van vroeger ken. Van toen ik nog thuis woonde, zelfs. Volgens mij hebben we dit ooit een keer gemaakt voor een familie-barbecue, ofzo. We noemden dit “knikkersalade”. Maar sinds de verhuizing van mijn moeder heb ik het receptenboekje waar het recept in stond in huis, maar het knikkersaladerecept dat daarin staat is heel anders… Eigenlijk is de enige overeenkomst dat er erwten in gaan. Daarom heb ik ‘m omgedoopt naar “rood-geel-groen-salade”.
Ingrediënten
1 pot of blik erwten
1 blikje mais
2 rode paprika’s
250 gram kaas (jong belegen)
3 volle eetlepels creme fraiche
1 sjalotje
peper en zout
een paar takjes peterselie
Bereiding
Pel en snipper de sjalot. Doe de gesnipperde sjalot samen met de cremefraiche en fijngesneden peterselie in een kommetje en roer goed door. Breng op smaak met zout en peper. Niet te zuinig zijn, want het moet dadelijk de hele salade op smaak brengen. Laat even staan zodat de smaken lekker kunnen in trekken.
Was de paprika’s, verwijder de zaadlijsten en snij het vruchtvlees in kleine blokjes. Laat de mais en de erwten uitlekken en doe die samen met de paprikablokjes in een mengkom.
Snij de kaas is blokjes die ongeveer even groot zijn als de paprikablokjes.
Doe de kaas en de aangemaakte creme fraiche bij de erwten, mais en paprika. Roer goed door.
Garneer met een takje peterselie.
Wij aten deze salade met een afgebakken stokbroodje. Maar het is ook een heerlijke salade bij bijvoorbeeld een barbecue.
Eet smakelijk!
Ik kan echt onwijs blij worden van lekker eten. Maar als een gerecht niet lukt, dan kan ik daar echt ongelooflijk de pest over in hebben. Hebben jullie dat ook? Had ik gistermiddag eerst al die soep die ik zelf “niet zo” vond (man- en dochterlief gelukkig nog wel), maakte ik gisteravond deze notengehakttaart uit De Vegabijbel. De beschrijving zag er heel positief uit: “favoriet familierecept” en “lievelingsgerecht van m’n vriend”, dus ik ging meteen overstag.
Maar eh… hoe zal ik het zeggen? Al bij het boodschappen doen begon ik een beetje te twijfelen: er moest 400 gram beschuit in. Ik weet niet of jullie weten hoeveel één rol beschuit weegt? Ik niet uit mijn blote hoofd, in ieder geval. Maar in de supermarkt zag ik dat één rol beschuit 140 gram weegt. Dus er moesten bijna drie héle rollen beschuit in. Really? Vast een foutje in ’t kookboek, dacht ik. Voor de zekerheid kocht ik wel die drie rollen beschuit, maar bij thuiskomst zocht ik het recept op, op DeHippeVegetarier. En daar stond 400 gram broodkruimels op 400 gram noten. Dus vooruit dan maar. Wat weet ik nou over vegetarische noten-taarten… Maar achteraf gezien denk ik dat ’t dáár mis ging… Ik denk echt dat het een foutje is, die 400 gram. Dat moet vast 40 gram zijn… Of misschien zelfs 140. Maar niet 400 gram. Of zouden die broodkruimels versus beschuit een verschil maken?
Ik had echt tien keer nodig om ál die beschuiten in de keukenmachine te verkruimelen. Het volgende waar ’t mis ging was 100 ml bouillon en 100 gram griesmeel. Ik heb 100 ml water gebruikt, en een half bouillonblokje (het zou wel wat zout kunnen gebruiken, leek me). Later heb ik nog meer zout (en peper) toegevoegd. De instructie was: griesmeel met de bouillon in een steelpannetje, langzaam laten inkoken tot een dikke pap en blijven roeren. Nou, die 100 gram griesmeel in 100 ml water: nog voor het kookte veranderde het in mijn steelpannetje in een klomp die nog het meeste weg had van playdoh en die meteen aanbrandde… Bij mijn tweede griesmeel-poging brandde het niet aan, maar had ik wel meteen een klomp nog voor het kookte…
Het beschuit-noten-mengsel was een enorme hoeveelheid. Ik dacht eerst dat het niet eens in de bakvorm met doorsnede van 20 cm die in het kookboek stond zou passen, maar met een beetje aandrukken lukte dat wel. Dat aandrukken stond er niet echt bij, maar het leek me dat het toch een beetje een stevig moest worden om een beetje “gehakt” structuur te krijgen. En anders zou ie natuurlijk zo uit elkaar vallen zodra ik de springvorm eraf zou halen. Het paste dus wel in de vorm, al was mijn taart wel ongeveer twee keer zo hoog als de taart op de voorbeeldfoto. De taart was echt veel te veel voor met zijn vieren. Ik heb voor ons allevier een flinke punt afgesneden en toen had ik nog de halve taart over…
De notentaart zag wel heel mooi uit: hij kwam goed uit de springvorm! Maar na het aansnijden vielen de punten al snel uit elkaar. Van de vier stukken die ik afsneed, viel er één niet uit elkaar. Dat is natuurlijk de punt die ik op de foto heb gezet. Ik serveerde er een eenvoudige salade bij. De taart was nogal een droge hap… Ik was de enige die het daadwerkelijk op heeft gegeten. Ondanks de ketchup erbij lieten zowel man als kinderen minstens de helft staan. Zonde! Zonde van de tijd, de moeite. En de noten.
Ik nog een keer naar de site van de Hippe Vegetarier. Ik heb getwijfeld of ik het recept hier nu neer moest zetten, of niet. En dan misschien met een aangepaste hoeveelheid beschuit, ofzo. Maar ja, hoeveel beschuit dan wel? Of toch die broodkruimels? Maar nee, ik zet hier geen recepten die ik niet zelf helemaal heb geprobeerd. En ook niet als ik ze niet geslaag vind. Dus, nee… geen recept, dit keer. Alleen de foto’s. Ik ga deze noten-gehakttaart vast nóg wel een keer proberen. Maar dan met ietsje minder beschuit. En als ’t dan wél lukt, dan zet ik dán het recept wel op mijn blog…
Mijn naam is Elleny. Ik ben 47 jaar, getrouwd met Edwin en moeder van Lone (17) en Free (13). En ik hou gewoon van eten. Zowel van het klaarmaken als van het opeten. Op dit blog deel ik (bijna) elke dag een recept van wat we hebben gegeten. Ik hoop dat je hier lekker inspiratie opdoet. Veel kijk- en leesplezier op mijn blog! En als je zelf met de recepten aan de slag gaat: alvast eet smakelijk!
