Ik kan echt onwijs blij worden van lekker eten. Maar als een gerecht niet lukt, dan kan ik daar echt ongelooflijk de pest over in hebben. Hebben jullie dat ook?
Had ik gistermiddag eerst al die soep die ik zelf “niet zo” vond (man- en dochterlief gelukkig nog wel), maakte ik gisteravond deze notengehakttaart uit De Vegabijbel. De beschrijving zag er heel positief uit: “favoriet familierecept” en “lievelingsgerecht van m’n vriend”, dus ik ging meteen overstag.


Maar eh… hoe zal ik het zeggen? Al bij het boodschappen doen begon ik een beetje te twijfelen: er moest 400 gram beschuit in. Ik weet niet of jullie weten hoeveel één rol beschuit weegt? Ik niet uit mijn blote hoofd, in ieder geval. Maar in de supermarkt zag ik dat één rol beschuit 140 gram weegt. Dus er moesten bijna drie héle rollen beschuit in. Really? Vast een foutje in ‘t kookboek, dacht ik. Voor de zekerheid kocht ik wel die drie rollen beschuit, maar bij thuiskomst zocht ik het recept op, op DeHippeVegetarier. En daar stond 400 gram broodkruimels op 400 gram noten. Dus vooruit dan maar. Wat weet ik nou over vegetarische noten-taarten… Maar achteraf gezien denk ik dat ‘t dáár mis ging… Ik denk echt dat het een foutje is, die 400 gram. Dat moet vast 40 gram zijn… Of misschien zelfs 140. Maar niet 400 gram. Of zouden die broodkruimels versus beschuit een verschil maken?

Ik had echt tien keer nodig om ál die beschuiten in de keukenmachine te verkruimelen.
Het volgende waar ‘t mis ging was 100 ml bouillon en 100 gram griesmeel. Ik heb 100 ml water gebruikt, en een half bouillonblokje (het zou wel wat zout kunnen gebruiken, leek me). Later heb ik nog meer zout (en peper) toegevoegd. De instructie was: griesmeel met de bouillon in een steelpannetje, langzaam laten inkoken tot een dikke pap en blijven roeren. Nou, die 100 gram griesmeel in 100 ml water: nog voor het kookte veranderde het in mijn steelpannetje in een klomp die nog het meeste weg had van playdoh en die meteen aanbrandde… Bij mijn tweede griesmeel-poging brandde het niet aan, maar had ik wel meteen een klomp nog voor het kookte…

Het beschuit-noten-mengsel was een enorme hoeveelheid. Ik dacht eerst dat het niet eens in de bakvorm met doorsnede van 20 cm die in het kookboek stond zou passen, maar met een beetje aandrukken lukte dat wel. Dat aandrukken stond er niet echt bij, maar het leek me dat het toch een beetje een stevig moest worden om een beetje “gehakt” structuur te krijgen. En anders zou ie natuurlijk zo uit elkaar vallen zodra ik de springvorm eraf zou halen. Het paste dus wel in de vorm, al was mijn taart wel ongeveer twee keer zo hoog als de taart op de voorbeeldfoto.
De taart was echt veel te veel voor met zijn vieren. Ik heb voor ons allevier een flinke punt afgesneden en toen had ik nog de halve taart over…


De notentaart zag wel heel mooi uit: hij kwam goed uit de springvorm! Maar na het aansnijden vielen de punten al snel uit elkaar. Van de vier stukken die ik afsneed, viel er één niet uit elkaar. Dat is natuurlijk de punt die ik op de foto heb gezet. Ik serveerde er een eenvoudige salade bij.
De taart was nogal een droge hap… Ik was de enige die het daadwerkelijk op heeft gegeten. Ondanks de ketchup erbij lieten zowel man als kinderen minstens de helft staan. Zonde! Zonde van de tijd, de moeite. En de noten.

Ik nog een keer naar de site van de Hippe Vegetarier. Ik heb getwijfeld of ik het recept hier nu neer moest zetten, of niet. En dan misschien met een aangepaste hoeveelheid beschuit, ofzo. Maar ja, hoeveel beschuit dan wel? Of toch die broodkruimels? Maar nee, ik zet hier geen recepten die ik niet zelf helemaal heb geprobeerd. En ook niet als ik ze niet geslaag vind. Dus, nee… geen recept, dit keer. Alleen de foto’s.
Ik ga deze noten-gehakttaart vast nóg wel een keer proberen. Maar dan met ietsje minder beschuit. En als ‘t dan wél lukt, dan zet ik dán het recept wel op mijn blog…

 

 

Volg en like:

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial