Toen ik met zoonlief op vakantie naar Londen was, namen we als souvenirtje voor dochterlief een setje Harry Potter koekstempels mee. Ze is namelijk echt helemaal weg van Harry Potter. Én van koekjes bakken, dus…
We hebben ze meteen uitgeprobeerd.
Bereiding Haal de bakplaat uit de oven en bekleed die met bakpapier. Verwarm de oven voor op 175 graden.
Doe de boter met de poedersuiker in een beslagkom. Snijd de boter in klein stukjes en prak daarna de boter en suiker en vanille aroma door elkaar met een vork. Voeg de bloem toe en kneed het tot een glad deeg.
Maak een bal van het deeg en zet het in de koelkast voor ongeveer een uur tot het deeg door-en-door koud is. (hoe kouder het deeg is als het de oven in gaat, hoe beter het zijn vorm behoudt)
Bestrooi het werkblad met bloem en leg de bal deeg daarop.
Bestrooi de bal met bloem en rol uit met een deegroller tot een plak van ongeveer een halve centimeter dik.
Bestrooi de deegstempel met een beetje bloem en druk de stempel in het deeg. Steek het koekje uit met een vorm die nét iets groter is dan de stempel. Wij gebruikten een plastic drinkbeker.
Schep het deegje op met een mes en leg het op het bakpapier. Herhaal dit voor de andere koekjes. Leg de koekjes wel een stukje uit elkaar, voor het geval het deeg iets uitloopt.
Als je bakplaat vol is, zet je de eerste batch in de oven. Bak de koekjes in 10-15 minuten. Hou de koekjes vanaf een minuut of 10 goed in de gaten, dat ze niet te donker worden.
Terwijl batch 1 in de oven staat, steek je vast de koekjes voor de volgende batch uit. Leg die op een andere bakplaat (als je die hebt). Als het deeg te warm en daarmee te zacht wordt, zet het dan nog even in de koelkast. Je kunt ook de uitgestoken koekjes met bakplaat en al even in de vriezer zetten. Hoe kouder en steviger het deeg is, hoe beter de stempel zichtbaar blijft. Je kunt eventueel ook nog wat extra bloem toevoegen om het deeg steviger te maken, maar niet teveel, want dan wordt het te kruimelig.
Laat de koekjes afkoelen voor je ze van de bakplaat haalt, dan worden ze harder.
Vorige week was ik 6 dagen naar Londen met zoonlief. Voor de vakantie was ik natuurlijk dapper aan ’t trainen en was ik blij dat ik twee keer 10 minuten achter elkaar kon hardlopen. Nu, na een weekje niks doen (nou ja, “niks doen” is ook niet helemaal waar – we hebben heel wat gelopen!), begin ik ‘m toch enigszins te knijpen. De Bergrace by Night is aanstaande vrijdag al, en dan “moet” ik dus 5.6 km lopen, waarvan het laatste stuk nogal een steile klim is. En ik heb nog niet eens één keer 5 km aan één stuk gerend. Maar opgeven is echt mijn eer te na, dus ik ga ‘m hoe-dan-ook lopen. Al moet ik kruipend over de finish…
Ik bedacht dat ik vanavond een “generale” ging doen: eens kijken of ik een rondje Wageningen zou kunnen? Dat is meer dan ik vrijdag moet, dus als dat lukt, dan kom ’t vrijdag ook wel goed. Ik was nog niet eens halverwege of mijn benen waren al ontzettend zwaar, maar ik bleef gewoon doorlopen. Dat is eigenlijk de hele clue van hardlopen: gewoon niet stoppen. En een beetje rustig blijven ademen.
Ik heb drie keer een klein minuutje gewandeld. Ik nam me voor om tot het stoplicht bovenop de berg te rennen en dan even pauze nemen om over te steken. Zul je net zien dat als je het het hardste nodig hebt, dat dan het stoplicht meteen op groen springt als je er bent. Daarna nam ik me voor om tot het grote kruispunt te rennen en daar weer even pauze te houden. Stonden er net een paar fietsers te kletsen. En dan vind ik het gênant om te gaan wandelen. Dus toen ben ik nog maar iets verder gerend, tot ik uit hun zicht was. Mijn derde pauze was bij het stoplicht waar ik de rondweg over moet steken om onze wijk weer in te gaan. Ook dat stoplicht sprong vrijwel meteen op groen. Daarna nog het laatste stukje gerend, tot het zebrapad vlakbij ons huis.
Helaas is mijn sporthorloge stuk (nou ja, niet het horloge zelf, maar het polsbandje), dus ik weet mijn tempo niet precies. Maar ik heb in totaal 7 km gelopen, in ongeveer 50 minuten. Dan zit ik dus op ruim 7 minuten per kilometer. Niet echt een strakke tijd, maar ik ben er wél trots op dat ik überhaupt zo’n eind kon rennen. En het geeft vertrouwen dat het vrijdag ook wel gaat lukken!
Mijn man, Edwin, is overblijf-ouder. Dat wil zeggen dat hij vier keer in de week overblijft op de school van onze jongste. Dat doet hij al heel wat jaar, en in de loop der jaren is er een ruilhandeltje ontstaan. Edwin neemt kaasbollen mee, en ruilt die met leerlingen voor een banaan. Wij komen dus af en toe om in de overrijpe bananen. Dit recept, dat ik jaren geleden van een vriendin kreeg, komt dus goed van pas. Er zijn heel veel recepten voor bananenbrood in omloop. Eerlijk gezegd vind ik het een beetje raar dat het “brood” heet: het is eigenlijk meer cake dan brood!
Bereiding
Verhit de oven voor op 175 graden.
Vet een cakeblik in en bekleed deze eventueel met bakpapier. Pel de (gewone) banaan en snijd deze in schuine plakken. Let deze plakken onderin het cakeblik.
Klop in een beslagkom de eieren met de mixer op de laagste stand. Prak met een vork de overrijpe bananen door de eieren en voeg de appelmoes, melk en het vanille extract toe. Mix met de handmixer. Voeg eerst de kaneel, de nootmuskaat, het zout, en de bakpoeder toe en voeg daarna, onder het mixen, in kleine porties de bloem toe.
Als alle bloem is toegevoegd, dan mix je het beslag nog even goed door. Voeg dan de noten toe en meng deze door het beslag met een lepel. Giet het beslag in het bakblik, op de bananenplakjes.
Bak de cake in ongeveer 45 minuten gaar. Check of je cake gaar is, door er met een saté prikker in te prikken. Als die droog terug komt, dan is de cake goed. Laat de cake even afkoelen voor je ‘m aansnijdt.
Eet smakelijk!
Klik hier om het recept te printen of te bewaren: Bananenbrood
Verwarm de oven voor op 200 graden.
Meng in een grote beslagkom de Hüttenkäse, eieren, zure room, feta en geraspte kaas.
Roer hier de spinazie door (dat mogen gewoon nog bevroren deelblokjes zijn). Bekleed een taartvorm met bakpapier. Bestrijk een plakje filodeeg met olijfolie en leg dit zo in de taartvorm dat er een flink stuk over de rand hangt. Herhaal dit met nog een paar filodeeg plakken, zodat de hele bodem bekleed is.
Schep hier een flinke laag spinazie-ei-kaas-mengsel op. Leg daar vervolgens weer een laag (overhangend) ingevet filodeeg op. Schep daar weer een laag spinazie-ei-kaas-mengsel op. Herhaal dit.
Bovenop leg je een plak ingevette filodeeg en vouw en verfrommel nu alle overhangende stukken filodeeg naar binnen. Als je nog filodeeg over hebt, bestrijk die dan met olie, verfrommel ze, en leg boven op de taart.
Bak de spinazietaart in 50-60 minuten in een voorverwarmde oven. Als je bevroren spinazie gebruikt, zoals ik,, dan heb je iets meer baktijd nodig. Dek de taart dan na ongeveer een half uur af met aluminium folie, zodat de filodeeg niet te donker wordt. Check of je taart al gaar is met een voedsel-thermometer. Ik hou zelf een temperatuur van 80 graden aan, zodat het ei gestold is.
Haal de aluminium-folie er de laatste 10 minuten vanaf zodat de filo lekker knapperig wordt.
Eet smakelijk!
Klik hier om het recept te printen of te bewaren: Spinazietaart
Vandaag lekkere herfstsoep! De meningen over de soep waren enigszins verdeeld. Dochterlief vindt dit heerlijk, die is dol op stevige soepen. Zoonlief was verontwaardigd:
-“Ik hou niet van oranje soep. Dat wéét je toch?”
-“En tomatensoep dan?”
-“Die is rood.”
-“Oh.”
Hij heeft toch een halve soepkom op. En wij vonden ‘m heerlijk. Lekker pittig, maar niet té. En goed stevig!
Ingrediënten
1 hokkaido pompoen
4 aardappels
4 wortelen
3 uien
3 tenen knoflook
3 cm gemberwortel
1 sinaasappel
1 eetlepel rode curry pasta *)
2 eetlepels honing
2 bouillontabletten
1 liter kokend water
1 bekertje crème fraîche
Was de pompoen, de wortelen en de sinaasappel. Snij de pompoen doormidden en schrap de pitten en de draadjes eruit met een lepel. Snij daarna het vruchtvlees van de pompoen en de aardappelen in blokjes en de wortelen in stukken. Snipper de ui, pers de knoflook. Schil de gember en snijd deze fijn.
Snij de sinaasappel door en pers hem uit. Bewaar (een stukje van) de schil, die heb je dadelijk nog nodig voor de rasp.
Verhit een eetlepel olie in een soeppan en fruit daarin de ui met de gember en de knoflook. Als de ui glazig is, dan voeg je de curry pasta toe en bak dat even mee. Voeg dan de pompoen, wortel, aardappel en sinaasappelsap toe en vervolgens de bouillontabletten en het kokende water. Breng aan de kook en laat het vervolgens op een laag pitje, met de deksel op de pan, onder af en toe roeren, minstens een half uur zachtjes doorkoken.
Als de pompoen- en aardappelblokjes zacht zijn, haal dan de pan van het vuur en laat met de deksel open een beetje afkoelen. Pureer de soep met een staafmixer.
Garneer de soep met een lepeltje crème fraîche en wat sinaasappelrasp.
Eet smakelijk!
*) Let op: in curry pasta zitten vaak dierlijke ingrediënten, zoals garnalenpasta, ansjovis of vissaus. Check dus, als je vegetariër bent, de verpakking! Ik geef dit recept in ieder geval niet ’t labeltje “vegetarisch”.
Mijn naam is Elleny. Ik ben 47 jaar, getrouwd met Edwin en moeder van Lone (17) en Free (13). En ik hou gewoon van eten. Zowel van het klaarmaken als van het opeten. Op dit blog deel ik (bijna) elke dag een recept van wat we hebben gegeten. Ik hoop dat je hier lekker inspiratie opdoet. Veel kijk- en leesplezier op mijn blog! En als je zelf met de recepten aan de slag gaat: alvast eet smakelijk!
