Op de valreep nog mijn swiep-swoep-swap van deze maand. Deze swiep-swoep-swap loopt al vanaf het begin van deze maand, maar ik kwam er pas afgelopen weekend aan toe om te bakken en nu pas om het de foto’s uit te zoeken en het recept uit te werken. Ik kreeg In de keuken van Anke: een heel leuk no-nonsense foodblog. Anke houdt van koken en bakken en heeft allerlei lekkere hoofd- en bijgerechten op haar blog staan, maar ik besloot een recept te kiezen in een categorie waar ik niet zo thuis in ben: koekjes en cakes. Ik twijfelde tussen de roze koeken en de Jodenkoeken. Uiteindelijk is mijn keuze op de Roze koeken gevallen, maar die Jodenkoeken ga ik zeker weten ook nog een keer maken. Die roze koeken zijn eigenlijk niet echt een voor de hand liggende keuze voor mij, want ik vind roze koeken eigenlijk helemaal niet lekker. Tenminste niet die droge, kruimelige, mierzoete koeken uit de supermarkt. Af en toe verschijnt er toch een pak roze koeken hier in huis, want Edwin en de kinderen vinden ze wel erg lekker. Vandaar dat ik besloot de roze koeken te maken. Misschien dat ik zelf gemaakte wel lekker zou vinden. En zo niet: dan zouden Edwin en de kinderen ze vast wel op smikkelen. Ik ben niet zo’n ervaren zoet-bakker, dus ik heb het recept niet echt een twist gegeven. Ik heb namelijk ooit eens gelezen dat ’t bij bakken allemaal nogal nauw komt met de verhoudingen. Ik heb alleen wat meer frambozen-glazuur gemaakt, want ik was bang dat het niet genoeg zou zijn voor alle koeken. Nu had ik ruim. Het restje, daar heb ik andere koekjes mee gepimpt… Anke heeft cakejes in een muffin-plaat gebakken, maar die heb ik na de verhuizing met Lone meegegeven naar haar studentenhuis. Maar gelukkig had ik in een doos met keukenspullen in de berging wel nog mijn siliconen cupcakevormpjes. Nou, daar ging het prima mee! Ik vind ze súper goed gelukt! De cakejes werden prachtig, het glazuur was precies goed en ze waren súper lekker! Een supervers cakeje met een subtiel citroen-vanille smaakje en een heerlijke frambozen-glazuur. Heerlijk gewoon. Zó lust ik ze wel! (meer…)
Dit is een ideaal recept als je niet zo heel veel tijd/zin/energie (haal door wat niet van toepassing is) hebt om te koken, maar toch wel iets op tafel willen zetten. Toen ik vorige week mijn boodschappen bestelde zag ik gelukkig al aankomen dat deze week wel eens een beetje zwaar zou kunnen worden. Het was toetsweek, namelijk, de laatste van dit jaar. Inmiddels hebben we die (op één inhaaltoets en misschien nog een herkansing na) achter de rug, maar zo’n toetsweek is zowel voor Free als voor mij nogal intensief. En dus kon het maar beter een beetje makkelijk. Ik ben niet tegen koken uit pakjes en zakjes. Sterker nog: er zijn dagen zat dat het een príma oplossing is. Natuurlijk: koken van scratch is hartstikke leuk en je hebt veel beter in de hand wat er in zit, maar laten we eerlijk zijn: op zulke dagen ga ik geen hoogstaande culinaire prestaties meer leveren. Dan is alles wat het meer is dan patat, pizza of chinees mooi meegenomen. En dus, voila: noedels met sugar snaps, paksoi en procureurlapjes. Die procureurlapjes zijn eigenlijk voor op de barbecue. Dat zijn van die vacuüm pakjes met gemarineerde vleesjes in de supermarkt, weet je wel? Je kunt ook speklapjes gebruiken, hoor, maar Edwin is niet zo dol op zo’n dikke vetrand, vandaar dat ik procureurlapjes neem. Je zou ook gekruide varkensreepjes kunnen gebruiken, of kip, bijvoorbeeld. Ik raad wel aan om vlees te nemen dat al gemarineerd is, daar is de smaak al lekker in getrokken en dat is wel zo makkelijk. Wat de wokgroenten betreft: dat hoeven niet precies deze met sugarsnaps en paksoi te zijn. Neem gewoon de groenten die je het lekkerste vindt of die voorhanden zijn. En als laatste het laatste súper makkelijke ingrediënt: de noedels. Ik vond dat eerst een beetje genant, dat ik daarmee kookte, maar het is supermakkelijk én lekker. En ik heb ze altijd wel in huis. Zoonlief is namelijk dól op noodles, dus ik heb altijd wel een voorraadje in huis. Want hij heeft soms op de gekste tijden Grote Honger. En dan is het fijn om binnen de kortste keren een kom noodles voor zijn neus te kunnen zetten. Logisch dus dat deze gepimpte versie ook enorm in de smaak viel.
Bereiding
Laat de instant noedels met de bijbehorende bouillonpoeder wellen in heet water, volgens de aanwijzing op de verpakking.
Knip of snij de procureurlapjes in stukken. Verhit een eetlepel olie in een wokpan en bak daarin de procureur-stukjes gaar. Voeg dan de wokgroenten toe en roerbak die even mee.
Schep met een schuimspaan de noedels uit de bouillon en roer die door de groenten en het vlees. Schep een paar lepels van de bouillon door de noedels.
Het kan jullie bijna niet ontgaan zijn: het was vaderdag, vandaag! Wij doen eigenlijk niet echt aan vader- en moederdag. In ieder geval niet sinds de kinderen de knutselwerk-leeftijd ontgroeid zijn. Een knutsel of een liedje en een ontbijt op bed is leuk, maar verder hoeft het van ons niet zo. En ’t moet al helemaal geen verplicht nummer worden. Maar nu kwam ik me toch een leuk cadeau voor Edwin tegen: een vliegend spaghetti monster vergiet. Samen met het Gospel of the Flying Spaghetti Monster en een flinke pot spaghetti leek me dat een perfect cadeau voor hem. Maar ja, hij is pas in augustus jarig, en ik ben niet heel goed in het bewaren van cadeaus en het geheim houden van verrassingen. Dus leek vaderdag me de perfécte gelegenheid. We hebben hem vanmorgen wakker gezongen met “Er is er één vader, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is hij.” Uiteraard aten we spaghetti, vanavond. Echte FSM Spaghetti (Flying Spaghetti Monster spaghetti), met gehaktballetjes. En met tomatensaus-zonder-groenten. Niet bepaald een culinair hoogstandje, maar het was wél gewoon erg lekker. Omdat Lone thuis was hadden we zowel een pan met vegetarische balletjes als een pan met gewone gehaktballetjes. Het magische ingrediënt is de bouillonpoeder, waar je de saus mee op smaak brengt. Het ligt een beetje aan het merk pastasaus, maar de saus kan soms een beetje flauw zijn. Wel heel gezond, natuurlijk, zonder zout, maar wel wat minder lekker. Breng de saus in dat geval op smaak met wat bouillonpoeder. Kippenbouillon voor de pan met gehaktballetjes en groentebouillon voor de vegetarische saus.
Bereiding
Kook de spaghetti volgens de aanwijzing op de verpakking in ruim kokend water met wat zout gaar. Giet de spaghetti af als het gaar is, maar vang een kopje van het kookvocht op.
Verhit in een wok- of hapjespan een eetlepel olijfolie en bak daarin de Hollandse gehaktballetjes even aan. Verhit in een andere pan een eetlepel olijfolie en bak daarin de vegetarische balletjes rondom aan. Giet in beide pannen een fles pastasaus. Roer de Italiaanse kruiden door de saus en laat beide pannen afgedekt met een deksel een minuut of 5 zachtjes doorpruttelen.
Proef de saus en breng op smaak met wat bouillonpoeder. Verdeel de spaghetti over de twee pannen en roer de spaghetti door de saus. Voeg aan beide pannen een opscheplepel kookwater van de pasta toe, zodat het wat makkelijker roert.
Schep wat spaghetti met gehaktballetjes en tomatensaus (zonder groente) op een bord en strooi er wat geraspte kaas over.
Geen echt recept, dit keer. Hooguit een bereidings-instructie. Maar dit was zó speciaal, dat ik het toch echt op mijn blog wilde zetten. Zoonlief heeft af en toe wat extra motivatie nodig voor school. Hij kán het wel, maar het lukt hem vaak niet om zich ertoe te zetten. Om ‘m te motiveren had ik hem vorige toetsperiode beloofd dat als hij voor al zijn toetsen een voldoende zou halen, dat we dan Wagyu biefstuk zouden eten. Kennen jullie dat, Wagyu? Ik had er nog nooit van gehoord, maar zoonlief wilde dat erg graag eens eten. Ik ben meer van de gewone dagelijkse kost, maar hij is juist meer van sjiek en duur. Wagyu is mega duur. Het is een Japans runderras dat zeer geaderd vlees geeft. Tijdens het bakken smelt dat vet en wordt het vlees zalig mals: het smelt op de tong. Zoonlief wilde dat hele sjieke, dure vlees wel eens proeven. En ikzelf was eigenlijk ook wel nieuwsgierig. Ik vind gewone biefstuk al erg lekker, dus ik was benieuwd of dit dan inderdaad vele malen lekkerder zou zijn.
Ik weet niet of het het vooruitzicht van de Wagyu was, of de huiswerkbegeleiding die ze vanuit school krijgen om corona-achterstanden weg te werken, of dat hij gewoon opeens het licht heeft gezien, maar hij had voor alle toetsen in die toetsweek een voldoende en voor wiskunde zelfs een 8.5! Súper goed zijn best gedaan. En dus heb ik, zoals beloofd, een Wagyu Experience Box besteld, met een Australische flat iron Wagyu steak, een Hokkaido entrecote, Wagyu biefstuk puntjes, een Miyazaki Tournedos en een Kagoshima Picanha steak. Het vlees werd netjes bevroren geleverd. En het waren -inderdaad- de áller-áller-áller lekkerste biefstukken die we ooit op hebben. Dit is natuurlijk vlees dat je niet zomaar koopt (tenzij je miljonair bent, misschien), maar als je eens de kans krijgt of de gelegenheid doet zich voor, dan zou ik dit zeker proberen!!!
We zitten inmiddels alweer in de volgende toetsperiode, de laatste voor dit jaar. Ik zag nóg een keertje Wagyu wel zitten, maar dit keer koos hij voor Wereld Paleis, het all-you-can-eat wok-restaurant. Dat is eerlijk gezegd wel wat vriendelijker voor de portemonnee. Nu maar hopen dat hij weer zo zijn best doet. Wel nog even een tip: zet de afzuigkap aan, deuren en ramen open en als er een rookmelder in de buurt van de keuken hangt: zet die dan even uit, want het walmt enórm. Enne… sorry voor de overdaad aan foto’s, maar ik kon gewoon niet kiezen…
Bereiding
Ontdooi de Wagyu biefstukken in de koelkast.
Bewaar de biefstukken totdat je ze gaat bakken in de koelkast, je hoeft ze niet op kamer temperatuur te laten komen.
Bestrooi de biefstukken aan beide kanten met zout en peper.
Zet een pan op middelhoog vuur en laat heet worden. Je hoeft geen boter of olie aan de pan toe te voegen.
Steek een vlees-thermometer in de biefstuk en leg de biefstuk als de pan heet is in de pan. Draai de biefstuk om als de onderkant is dichtgeschroeid en bak beide kanten om en om. Schep het vet, dat uit het vlees smelt, met een lepel over het vlees. Bak de wagyu biefstuk totdat deze een kerntemperatuur van 48 graden heeft. Leg de biefstuk op een rekje (dan blijft de buitenkant lekker knapperig) en laat 10 minuten rusten. Snij het vlees dan, dwars op de draad, in dunne plakken. Maal er eventueel nog wat zout en peper over.
Garneer eventueel met wat verse kruiden. Wij hebben gegarneerd met verse oregano, takjes tijm en blaadjes van een Oost-Indische kers.
Eet smakelijk!
Regelmatig krijg ik de vraag waar ik inspiratie voor mijn blog vandaan haal. Tja, overal, zo’n beetje. Soms komt er op internet of in een boodschappenblaadje een recept of ingrediënt voorbij, waar ik spontaan trek in krijg. Of ik ga lekker in mijn kookboeken of -tijdschriften zitten bladeren. Of als iets in de aanbieding is in de supermarkt. En soms komt de inspiratie van de bridgeclub van mijn moeder. Laatst had ze bij haar bridge-avond zó lekker gegeten: Kip in de Hoed. Of ik dat kende? Het recept kwam van Pinterest, of ik dat kende? Nou, Pinterest wel, kip in de hoed niet. Maar even zoeken in google leverde al snel heel veel resultaten op. Het idee: kip met kersen en gember en een pittige kerriesaus in een bladerdeeg korst. De vulling doet me eigenlijk wel een beetje denken aan het recept van mijn oma: Biefstuk Farah Diba. Ook een gembersaus en vruchtjes. Maar toch heel anders. De schotel die ik gemaakt heb is een samenraapsel van verschillende kip in de hoed recepten die ik online vond. Maar dan met de kaas óp de bladerdeeg, in plaats van er in. Staat veel leuker, vind ik. Ik heb het met een rol bladerdeeg gemaakt, uit het koelvers schap, maar je kunt het natuurlijk ook met plakjes diepvries bladerdeeg maken. Plak dan gewoon de losse plakjes aan elkaar. Of maak er éénpersoons pakketjes van, dat is erg leuk als er gasten komen eten.
Ingrediënten
1 pot kersen
2 kipfilets
6 bolletjes stemgember
1 rol bladerdeeg
1 prei
200 ml crème fraîche
150 gram jong belegen kaas (geraspt)
4 tenen knoflook
1 theelepel sambal
1 eetlepel kerriepoeder
1 eetlepel bloem
2 theelepels bouillonpoeder
3 eetlepels paneermeel
1 ei
1,5 eetlepel vloeibare margarine
zout, peper
Bereiding
Verwarm de oven voor op 180 graden. Snij de kipfilet in stukken. Laat de kersen uitlekken. Snij de bolletjes gember fijn. Pel de tenen knoflook en snij ze fijn. Snij de prei in ringen. Was de preiringen goed en laat ze uitlekken in een vergiet. Rasp de kaas.
Verhit 1 eetlepel vloeibare margarine in een wok of koekenpan. Bak de kipblokjes rondom bruin en gaar. Voeg dan de preiringen, gember, knoflook, kerriepoeder en sambal toe. Roerbak even met de kip mee tot de prei zacht begint te worden. Roer dan de bouillonpoeder, kersen, bloem en de creme fraiche erdoor. Proef even en breng indien nodig verder op smaak met zout en/of peper. Verwarm nog een paar minuten door en neem dan de pan van het vuur.
Vet een ovenschaal in met de rest van de vloeibare margarine. Rol het bladerdeeg uit en leg het, met overhangende randen in de ovenschaal. Bestrooi de bodem met paneermeel en schep daar het kip-kerrie-mengsel over. Vouw de overhangende randen over het kipmengsel en druk de randen dicht (maak evt je vinger even nat, dan plakt het bladerdeeg beter).
Klop het ei los in een kommetje en roer dan de geraspte kaas door het ei. Verdeel het ei-kaas-mengsel over het bladerdeeg.
Bak de kip in de hoed in 35-40 minuten gaar en goudbruin.
Laat een paar minuten dafkoelen voor je het aansnijdt.
Mijn naam is Elleny. Ik ben 47 jaar, getrouwd met Edwin en moeder van Lone (17) en Free (13). En ik hou gewoon van eten. Zowel van het klaarmaken als van het opeten. Op dit blog deel ik (bijna) elke dag een recept van wat we hebben gegeten. Ik hoop dat je hier lekker inspiratie opdoet. Veel kijk- en leesplezier op mijn blog! En als je zelf met de recepten aan de slag gaat: alvast eet smakelijk!
