Vandaag was een speciale dag op mijn werk. Voor alle werknemers -over de hele wereld- waren er allerlei online lezingen en workshops. Ik volgde onder andere een online workshop over “zero waste cooking”. En André Kuipers gaf een súper leuke lezing. Over hoe hij als jongetje al droomde van de ruimte. Over zijn opleiding, zijn training en over zijn ruimtemissies. Maar vooral over hoe mooi de aarde is en hoe kwetsbaar. Dat past helemaal bij het motto van ons bedrijf: “ONE PLANET . ONE HEALTH” Vanavond aten we deze heerlijke crumble. Ik vond het wel weer eens tijd voor een lekker toetje. Ik ben dól op crumbles: ze zijn lekker makkelijk en súper lekker!
Vet een ovenschaal in met wat boter. Schil de appels en verwijder het klokhuis. Snij de appels kleine blokjes. Was de bramen en laat ze goed uitlekken. Doe de appelblokjes in de ingevette ovenschaal en verdeel daar de bramen over.
Doe de bloem, basterd suiker en boter in een kom. Snij de boter met twee messen in kleine stukjes. Wrijf de boter, suiker en bloem tussen je vingers tot een kruimelig deeg.
Verkruimel het deeg over het fruit.
Zet de ovenschaal in de oven en bak ongeveer een half uur tot het crumble-deeg goudbruin is.
Laat de crumble iets afkoelen en schep daarna in schaaltjes.
Ik ging speciaal op zoek naar een recept met chorizo, want daar had ik opeens zo’n trek in. Ik was eerst van plan om gewoon maar iets in elkaar te improviseren, met bonen, paprika en chorizo, ofzo. Maar toen kwam ik dit recept van Nigella tegen, met chorizo! Het is niet echt een culinair hoogstandje, natuurlijk, maar wel lekker en perféct om mijn chorizo-trek mee te stillen. De bulgur met kaneel en laurier en vermicelli was er verrassend lekker bij. En de abrikozen zijn een heerlijke zoete tegenhanger voor de sterke chorizo. Edwin vond de kikkererwten niet zo. Die is ‘ie een beetje zat, geloof ik. Misschien dat ik een volgende keer bonen in plaats van kikkererwten kan doen, ofzo.
Bereiding
Verhit een scheutje olie in een pan met dikke bodem en bak daarin de letter-vermicelli aan tot het bruin wordt.
Doe de bulgur erbij in de pan en bak die ook even kort aan. Doe de kaneel, 2 theelepels zout en de laurierblaadjes erbij in de pan en voeg 550 ml (twee keer zoveel als de bulgur) water toe. Roer goed door en breng aan de kook. Doe de deksel op de pan en laat op een laag pitje staan tot al het water is opgenomen. Verwijder dan de laurierblaadjes.
Snij de chorizo-worst in plakjes en snij die doormidden. Bak de chorizo uit in een droge braadpan.
Blus af met de appelsap. Knip of snij de abrikozen in stukjes en voeg die aan de pan met chorizo toe, samen met de uitgelekte kikkererwten en de cherrytomaten uit blik.
Roer goed door en voeg nog ongeveer 100 ml water toe. Laat op een zacht pitje ongeveer een kwartiertje doorpruttelen. Breng indien nodig op smaak met zout en peper.
Schep een flinke schep bulgur op en daarover het chorizo-kikkererwten mengsel.
Er zijn van die dagen dat ik het eten zelf niet zo geslaagd vind. Gelukkig niet heel vaak, maar gisteren was zo’n dag. Misschien ook een beetje omdat we nogal een bewogen middag achter de rug hadden. Free kwam overstuur thuis omdat hij zijn jas was kwijt geraakt op school. En ongetwijfeld ook -denk ik- omdat het opstarten na het afgelopen half jaar én de overstap van een mavo-havo brugklas naar een havo-vwo tweede klas best pittig is. Toen hij weer een beetje gekalmeerd was zijn we samen naar school gereden, zodat hij zijn jas kon zoeken. Gelukkig heeft hij ‘m weer gevonden! Daarna zijn we naar de auto-wasstraat gereden en mocht hij in de auto blijven zitten terwijl de auto gewassen werd. En tot slot gingen we naar de natuurslager, voor braadworsten, grillworst en een appelsap-tap. Tegen de tijd dat we weer thuis kwamen was zijn bui wel weer opgeknapt. Met de braadworsten heb ik een recept uit de nieuwe Jamie gemaakt: vlugge pizza met worst. Hij was wel lekker, maar eigenlijk vond ik het worstvlees iets te donker geworden. Ik had ’t iets minder hard aan moeten bakken in de pan. Én er rekening mee moeten houden dat het in de oven nog wat door zou kleuren. Het was wel een súper lekkere en verrassende combinatie: dat gekruide vlees, de tomatensaus en rozemarijn, de druiven en de pijnboompitten. Zéker voor herhaling vatbaar.
Bereiding
Verwarm de oven voor op 240 graden. Pel de uien en snij ze in ringen. Doe de uienringen met de naaldjes van de rozemarijn, wat zout en een scheutje olijfolie in mengkom en hussel goed door. Zet opzij. Doe het zelfrijzend bakmeel met (ongeveer) 120 ml water en een snufje zout in de keukenmachine en mix tot je een deegbal hebt.
Vet een bakplaat of braadslee in met wat olie. Strooi wat bloem over de deegbol en leg de deegbol op de ingevette bakplaat. Duw het deeg uit, zodat het ongeveer overal even dik is. Maak een schone theedoek nat en dek daar de bakplaat mee af.
Haal de braadworsten uit hun velletje: draai de worst in het midden (alsof het zo’n ballon-figuur-ballon is) en duw het vlees tussen je vingers uit het velletje. Verdeel de ontvelde worst in stukjes. Verhit een scheut olie in een koekenpan en bak daarin de stukjes worst-vlees rondom bruin en gaar.
Smeer de pizzasaus over het deeg uit met de bolle kant van een lepel. Verdeel de rode ui met rozemarijn daarover.
Verdeel de worstenballetjes erover. Zet de pan waarin je de worst hebt gebakken terug op het vuur en doe daar de druiven in. Bak de druiven even kort aan.
Strooi de geraspte kaas tussen de balletjes worst. Verdeel de gebakken druiven over de pizza. Scheur de mozzarella in stukken en leg hier en daar een plukje mozzarella. Strooi de pijnboompitten erover.
Zet de pizza ongeveer 5 minuten in het midden van de oven en ongeveer 5 minuten onderin de oven tot het deeg goudbruin en krokant is. Snij de pizza in 3 delen.
Gisteren wilde ik een beetje bijtijds eten, zodat dochterlief niet al te laat naar Enschede zou vertrekken. In eerste instantie was ik van plan om tussendemiddag warm te eten en ’s avonds een boterhammetje, maar we waren zo lekker lang op bed blijven liggen, ’s ochtends, dat dat niet helemaal gelukt is. Uiteindelijk ben ik gewoon een beetje bijtijds begonnen met koken en konden we om vijf uur eten. Voor ons is dat echt bizar vroeg. Ik moet bekennen dat ik, voor gisteren, nog nooit Marmite op had. Ik kende het alleen van vroeger. Bij mijn eerste baan als “toegevoegd onderzoeker” had ik een collega die elke dag dikke zelfgesneden volkoren boterhammen met avocado en marmite at. Na een lyrisch berichtje van Nigella op Facebook over spaghetti met marmite heb ik toch maar eens een potje gekocht. Nigella schreef dat ze nog nooit een kind was tegengekomen die geen spaghetti met Marmite lustte. Nou, dat wilde ik natuurlijk wel eens proberen. Het schijnt ook een goede bron van vitamine B12 te zijn, en dat is natuurlijk erg handig met een vegetarische dochter. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik -voor de zekerheid- wél een extra pak spaghetti in huis had. Voor als het niet te eten was. Maar het viel erg in de smaak. Het is wel een beetje pijnlijk, natuurlijk, als man en kinderen bij de meest simpele gerechten spontaan beginnen te jubelen dat het zo lekker is… Maar wel fijn dat ik het reserve-pak spaghetti niet aan hoefde te spreken. Ik vond eerlijk gezegd niet dat het nou zo’n nadrukkelijke smaak had. Ik denk dat Free en Edwin niet eens doorhadden dat er überhaupt nog iets anders in zat dan spaghetti met parmezaanse kaas. En Lone had ik het verteld. Ik heb Lone de resterende portie meegegeven. Helaas íets minder dan ik had gepland, want Free vond het zó lekker, dat hij (kwam ik achteraf achter) een flinke tweede portie had opgeschept.De tomatensalade die ik erbij had gemaakt is een uitgeklede versie van Jamie’s tomatensalade. Nigella had er geen salade bij, maar ik vond dat er toch wel iets van groenten bij moest, voor een volwaardige maaltijd.
Bereiding
Was de tomaten en snij ze in kleine stukjes. Doe de tomatenblokjes in een vergiet en strooi er wat zout over. Het zout onttrekt vocht aan de tomaat en zal met het vocht weglopen. Laat goed uitlekken tot er (bijna) geen vocht meer uitdrupt. Was de rode puntpaprika’s, snij ze doormidden en verwijder de zaadjes en de zaadlijsten. Snij het vruchtvlees in blokjes. Pel de ui en snipper de helft van de ui. Doe de tomatenblokjes in een mengkom en roer er de paprikablokjes en de gesnipperde ui door. Giet er een scheutje olijfolie over en strooi er wat peper over. Hussel goed door en laat staan. Rasp de parmezaanse kaas.
Kook de spaghetti volgens de aanwijzing op de verpakking in ruim kokend water met zout. Mijn spaghetti moest 8 minuten, volgens het etiket.
Tegen het eind van de kooktijd, smelt de boter in een steelpannetje. Als de boter is gesmolten, neem dan het pannetje van het vuur en roer er dan de Marmite doorheen. Goed roeren!
Giet de spaghetti af, maar vang een kopje van het kookvocht op. Roer een eetlepel van het kookvocht door de gesmolten boter en roer dan de gesmolten boter met Marmite door de spaghetti.Voeg eventueel nog wat extra kookvocht toe, om de spaghetti nog iets smeuïger te maken.
Schep een portie spaghetti op een bord en strooi er royaal geraspte parmezaanse kaas over. Schep er wat tomatensalade naast.
Eet smakelijk!
“Ik hoop niet dat je amoureuze activiteiten had gepland, dit weekend…” zei ik tegen dochterlief. Dat had ze gelukkig niet. Wist ik ook eigenlijk wel, want we hadden gezellig een spelletjesavond. Lone mocht het spel kiezen. Het werd Elfenland. Of eigenlijk: Elfensea. Het was hartstikke leuk en gezellig! En heus niet alleen omdat ik heb gewonnen… 🙂
Ik weet niet óf en hoe erg we stonken, vandaag. Als je allemaal knoflook hebt gegeten, dan ruik je het niet van elkaar, hè? En de knoflook was gekookt, gebakken en daarna nog in de oven, dus heel goed gaar. Dan ruik je natuurlijk wel nog iets, maar in mijn ervaring is het vooral rauw knoflook waar je écht heel erg van gaat stinken. Dit recept komt uit Plenty van Ottolenghi. In het kookboek staat erboven dat degene die het recept had uitgeprobeerd zei “Ik denk dat dit het allerlekkerste recept ter wereld is!”. Ik denk dat ze gelijk heeft. Ik raad iedereen aan om deze hartige taart een keertje te maken. Het pellen van die teentjes knoflook is wel even werk. Maar het eindresultaat is echt on-ge-loof-lijk lekker!
Ingrediënten
1 rol quiche- en taartdeeg (koelvers)
3 bollen knoflook
250 gram harde, belegen geitenkaas
100 gram zachte romige geitenkaas
125 ml slagroom
125 gram creme fraiche
1 theelepel balsamico azijn
1 flinke theelepel suiker
1 takje rozemarijn
een paar takjes tijm
3 eieren
olijfolie
zout, peper
Bereiding
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Haal de teentjes knoflook los van de bollen en pel ze. Doe de gepelde teentjes in een steelpannetje. Kook wat water in de waterkoker en giet dat over de knoflooktenen. Zet de pan op het vuur en kook de teentjes 3 minuten.
Giet ze dan af.
Droog het pannetje en doe er een scheutje olijfolie in. Doe de gekookte tenen knoflook erbij en bak een paar minuten of hoog vuur. Voeg dan de balsamico-azijn en 100 ml water toe. Breng aan de kook en laat zachtjes doorkoken.
Rits de naaldjes van het takje rozemarijn en de blaadjes van de takjes tijm en hak fijn. Voeg de suiker, de gehakte rozemarijn en tijm en een snuf zout toe. Laat op halfhoog vuur staan tot de vloeistof is ingekookt en de knoflooktenen gekarameliseerd zijn.
Vet een taartvorm in met wat olijfolie en bekleed met het taartdeeg. Snij de harde geitenkaas in kleine blokjes en breek de zachte geitenkaas in stukjes en verdeel die over de deegbodem.
Verdeel de gekarameliseerde knoflooktenen over de geitenkaas. Breek de eieren in een mengkom en klop ze los. Klop de slagroom en de creme fraiche en wat zout en peper erdoor. Giet het ei-mengsel over de geitenkaas en de knoflooktenen.
Bak de hartige taart in 35-40 minuten gaar en goudbruin.
Laat de taart iets afkoelen voor je ‘m aansnijdt.
Mijn naam is Elleny. Ik ben 47 jaar, getrouwd met Edwin en moeder van Lone (17) en Free (13). En ik hou gewoon van eten. Zowel van het klaarmaken als van het opeten. Op dit blog deel ik (bijna) elke dag een recept van wat we hebben gegeten. Ik hoop dat je hier lekker inspiratie opdoet. Veel kijk- en leesplezier op mijn blog! En als je zelf met de recepten aan de slag gaat: alvast eet smakelijk!
