2022 zit er al bijna weer op, mensen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vond het een vrij heftig jaar, dit. Pandemie, torenhoge energieprijzen, inflatie, overal personeelstekorten, demonstraties en rellen, de ene crisis na de andere, Oekraïne en Rusland en de klimaatcrisis. En daarnaast de schrik dat mijn moeder een herseninfarct kreeg, de huis-tuin-en-keuken-zorgen in de categorie “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen…” en de nasleep van een reorganisatie op mijn werk. Maar er staat weer een nieuw jaar voor de deur. Tijd om het afgelopen jaar af te sluiten en vooruit te blikken op het nieuwe jaar. Nieuwe ronden, nieuwe kansen! Ik heb súper leuke plannen op kook-gebied voor komend jaar. Maar ik hou het nog even voor me, want ik weet nog niet helemaal zeker of het door gaat. Is dat een cliff-hanger, of wat? Dit jaar geen oliebollen-recept van mij. Die heb ik er vorige jaren al op gezet en daar heb ik niet zoveel aan toe te voegen. Als laatste recept van dit jaar een gouwe ouwe: bananasplit. Verzoekje van Edwin. Of ik een keer een bananasplit kon maken? Nou, natuurlijk! En ondanks dat ’t eigenlijk een beetje een oubollig toetje is, viel het hier onwijs in de smaak. Dus wat mij betreft gaat de banana-split een come-back maken, komend jaar. Dan noemen we het gewoon “retro” of “vintage” en dan is het weer helemaal hip.
Lieve lezers, ik wens jullie alvast een gelukkig en gezond 2023, met veel kook-, bak- en eetplezier! Tot volgend jaar!
Ingrediënten
4 bananen
1 beker vanille roomijs (1/2 liter)
125 ml (slag)room
100 gram pure chocolade
4 eetlepels nougatine
4 rode bigarreaux (of nog beter: een Maraschino kers met steeltje)
1 spuitbus slagroom
Bereiding
Breek de reep chocolade in stukken. Doe de 125 ml slagroom in een steelpannetje en doe daar de stukken chocolade bij. Verhit het pannetje op een laag pitje. Als de slagroom begint te koken, neem dan de pan van het vuur en roer goed door met een garde, tot je een gladde chocoladesaus hebt. Laat iets afkoelen.
Pel de bananen en snij ze in de lengte door. Leg twee helften van een banaan op een bord en giet er wat van de chocoladesaus over.
Haal de deksel van de beker roomijs en snij met een broodmes de onderkant van de beker af. Snij het ijs (terwijl het nog in de beker zit) in 4 dikke plakken en haal dan het karton van de beker eraf. Leg op elk bord een plak vanille-ijs bovenop de bananenhelften. Spuit er een flinke toef slagroom naast. Strooi ongeveer een eetlepel nougatine over het ijs, de slagroom en de chocolade-saus. Leg een bigarreaux-kers bovenop de toef slagroom.
Hebben jullie fijne Kerstdagen gehad, lieve lezers? Wij wel. Al ben ik na twee dagen de hort op wel een beetje moe, eerlijk gezegd. Maar ik heb nu lekker vakantie en er staat de komende paar dagen -behalve Top 2000- helemaal niks op de agenda. Heerlijk! Lekker even rustig aan. Heb ik mooi tijd om lekker te kokkerellen en mijn blog een beetje bij te werken. Dit toetje heb ik gisteren gemaakt voor een Kerstdiner bij vrienden. Ik was eerst van plan om ijs te maken, maar in verband met te weinig vriezer ruimte ben ik geswitched naar crème brûlée. Dat stond al een tijdje op het kookverlanglijstje van zoonlief en mij. Uiteindelijk heb ik het grotendeels alleen gemaakt omdat hij zijn bed niet uit te branden was. Zelfs niet om crème brûlée te maken. Tja, puber hè? Ik had in mijn hoofd dat het een ontzettend moeilijk recept zou zijn en ik hikte er wel een beetje tegenaan. Maar eigenlijk viel het hartstikke mee: melk koken met smaakmakers, eieren splitsen en karamel maken. Maar karamel, dat kan ik wel, die maak ik ook soms voor een walnoot-karameltaart. En dat is niet echt moeilijk, je moet alleen geduld hebben en er vooral bij blijven. Daarna in de oven vond ik ook wel een beetje spannend. Of ik het niet te kort of te lang zou doen, dat de crème te vloeibaar of juist korrelig zou worden. Maar hij was perfect! Al zeg ik het zelf. Ik kwam trouwens verschillende recepten tegen op internet. Bij sommige recepten moest de suiker door de eierdooiers en dat door slagroom, bij andere ging de suiker door de slagroom en werd dat na verwarmen door de eierdooiers geklopt. In het recept dat ik gevolgd heb, uit de Bijbel van de Franse keuken van Alain Caron, maak je eerst karamel-saus en roer je dat door het ei-melk mengsel. In veel recepten moet de crème een paar uur opstijven in de koelkast en in dit recept laat je de crème gewoon afkoelen op kamer temperatuur. Ik heb een flinke hoeveelheid gemaakt, 3x het standaard recept, want we waren met zijn achten en mijn ovenschaaltjes waren relatief groot (200 ml). Dus nu heb ik 18 eiwitten in de koelkast staan… Misschien ga ik deze vakantie nog eiwit schuimpjes maken. Of macarons. Of een pavlova. Of allemaal. Maar als je nou dit recept maakt en je hebt eigenlijk geen tijd om op korte termijn iets met die eiwitten te doen, dan kun je het eiwit ook prima in porties invriezen. Ik ben zeker van plan om dit vaker te maken, want het was echt onwijs lekker: fluweelzachte crème en dan dat heerlijke knapperige korstje van gekaramelliseerde suiker erop. Zalig! Dus eh, als je nog een toetje zoekt voor Kerst volgend jaar, of voor Oud&Nieuw of Pasen of Valentijnsdag of gewoon een feestelijk etentje met vrienden of familie: ik zou deze doen!
Ingrediënten voor 10-12 porties (zie helemaal onderaan voor de ingrediënten voor 4 personen)
18 eieren (alleen de dooiers)
750 ml slagroom
750 ml melk
300 gram fijne kristalsuiker
4 steranijs
2 vanillestokjes
4-5 eetlepels rietsuiker
grof zeezout
Bereiding
Doe de melk in een pan met een dikke bodem. Snij de vanillepeulen doormidden en schraap het merg er uit. Doe het vanillemerg en de open gesneden stokjes bij de melk in de pan, samen met de steranijs. Breng aan de kook en laat dan op een laag pitje ongeveer 10 minuten doorkoken. Zet dan het vuur uit en laat de melk wat afkoelen. Giet de melk door een zeef.
Splits intussen de eieren boven een kommetje. Doe de eierdooier in een kom en het eiwit (als er geen eigeel bij is gekomen) in een andere (vetvrije) kom. Voor dit recept heb je alleen de eierdooiers nodig.
Doe het fijne kristalsuiker in een steelpan met dikke bodem en doe er (ongeveer) 4 eetlepels water bij. Zwenk rond en laat op middelhoog vuur de suiker oplossen. Het mengsel zal gaan borrelen, het water verdampen en de suiker gaat karameliseren. Wel even een waarschuwing: karamel is gloeiend heet en kan nare brandwonden veroorzaken, pas op! Als de karamel een mooie, roestbruine kleur heeft, giet dan al roerend met een garde de slagroom erbij. Blijf roeren tot je een glad mengsel hebt. Neem dan de pan van het vuur.
Klop de eierdooiers los en giet al kloppend de melk erbij. Giet het ei-melk mengsel terug in de pan en giet daarna al kloppend de karamelsaus er bij.
Verwarm de oven voor op 130 graden. Verdeel het mengsel over de ovenvaste schaaltjes (ramekins). Ik had tien schaaltjes met zo’n 200 ml per schaaltje.
Zet de schaaltjes op een diepe bakplaat (of in een braadslee) en schuif deze in de oven. Giet zoveel heet water op de bakplaat (of in de braadslee) tot de potjes ongeveer tot halverwege de vulling onder staan.
Laat ongeveer 40 minuten garen in de oven. Als je de schaaltjes uit de oven haalt moet het wel gestold zijn, maar mag wel nog een beetje wiebelen. (Pas op: probeer niet die hele bakplaat met kokend heet water en schaaltjes uit de oven te tillen. Pak de schaaltjes met een ovenwant gewoon één voor één uit de oven) Laat de creme afkoelen op kamer temperatuur.
Schep voor het serveren ongeveer een halve eetlepel rietsuiker in elk potje. Schud het potje wat heen en weer om de suiker evenredig te verdelen. Gebruik een creme brulee-brander (bij ons ook wel “de vlammenwerper” genoemd) om de suiker te karameliseren tot een knapperig laagje. Maal wat zout in je hand en strooi een snufje zout over de karamel.
Heel foodblog-land staat bol van de kerst-recepten, nu natuurlijk. Die hebben de meesten al ruim op tijd voorbereid. Ik zet doorgaans gewoon op mijn blog wat we hebben gegeten, dus mijn kerst-recepten komen er op zijn best op de dag zelf op. Maar meestal pas ná kerst. Maar ik dacht: laat ik dat ook eens proberen. Om zo vlak voor de Kerst een Kerstig recept te delen. En dus aten we vorig week al deze Kerstkip! Geen Kerstkalkoen, maar Kerstkip, want Edwin houdt niet van kalkoen. En eerlijk gezegd vind ik zo’n kalkoen ook veel te groot en te prijzig. Daarom als alternatief een hele kip. Is wat geschikter voor een iets kleiner gezelschap (en/of kleiner budget). Maar deze manier van bereiden kun je ook heel goed voor kalkoen gebruiken! Kip en kalkoen willen nog wel eens droog uitvallen. Maar nu las ik op Instagram dat Nigella zweert bij “turkey in brine”. Dat je nooit meer anders wilt, als je dat eenmaal geprobeerd hebt. En dat het dan dus niet zo droog wordt. Ik moest wel even googelen. Brine ken ik wel van bijvoorbeeld Jackfruit, dat zit ook in brine. Het betekent pekel of pekelwater. Ik heb wat verschillende “turkey in brine” recepten gegoogeld en het idee was eigenlijk elke keer wel zo’n beetje hetzelfde: water met zout en wat suiker (of honing), kruiden/specerijen en citrusfruit. Tijdens het maken van het pekelwater had ik er een hard hoofd in dat dit wat zou worden. Het rook -op zijn zachtst gezegd- niet zo lekker. Eigenlijk kun je gerust zeggen dat ’t best wel stonk. Maar Nigella heeft eigenlijk altijd gelijk, dus ik heb mijn hele kip een nacht en halve dag laten trekken in het stinkende pekelwater. Het kwam goed uit dat het zo koud was buiten, zo kon ik de pan waarin mijn kip in de week lag gewoon op ’t balkon zetten. Anders had ik plek voor mijn grote pan in de koelkast moeten maken. Nigella had hartstikke gelijk: de kip is súper lekker geworden. Inderdaad niet droog, maar juist heerlijk sappig, zelfs de borststukken. Voor Edwin en Free heb ik de borstfilets afgesneden en zelf heb ik een poot genomen. En van het restvlees dat nog op het karkas zat heb ik de volgende dag een kip-pastei gemaakt (volgens dit recept). Voor erbij had ik aardappel-partjes uit de oven en zelfgemaakte appelmoes. Een heerlijk maaltje. Voor een feestelijke gelegenheid als Kerst kun je er er natuurlijk sjiekere bijgerechtjes bij maken. Je moet wel op tijd beginnen, met dit recept, omdat de kip 12-24 uur in het pekelwater moet staan, maar het is echt een aanrader! De bereidingstijd kan per kip verschillen. Ik raad aan om een vlees-thermometer te gebruiken om te zien of het vlees al de juiste kern-temperatuur heeft. Kleine investering en daar ga je heel veel plezier van hebben!
Ingrediënten
1 kip (ongeveer 1.2 kg, ik had een scharrel mais-kip)
4-6 flinke eetlepels zout
2 citroenen
1 bosje verse bladpeterselie
2 eetlepels honing
1 theelepel peperkorrels
5 laurierblaadjes
2 takjes rozemarijn
een paar takjes tijm
1 bol knoflook
50 gram boter
Bereiding
Snij de citroen in achten. Snij de peterselie grof. Pel de tenen knoflook. Doe het zout, de citroen, knoflook, peperkorrels, laurierblaadjes, takjes rozemarijn en tijm met ongeveer een halve liter water in een pannetje. Breng aan de kook en laat al roeren zachtjes doorkoken tot al het zout is opgelost.
Neem de pan van het vuur en doe het mengsel in een grotere pan of bijvoorbeeld een schone emmer. Giet er nog anderhalve liter water bij en roer even goed door. Laat het pekelwater helemaal afkoelen (let op: dit is erg belangrijk, om bederf te voorkomen).
Leg de kip met de borst naar beneden in de pan. De kip moet net onder staan. Zet de pan koud weg (bijv buiten als het rond het vriespunt is, of in de koelkast) en laat de kip tussen de 12 en 24 uur staan. Niet langer, las ik, anders kan het vlees te zout worden.
Verwarm de oven voor op 220 graden.
Neem na 12-24 uur de kip uit het pekelwater en laat even uitlekken. Dep droog met wat keukenpapier. Leg de kip op een rooster boven een bakplaat. Leg een takje rozemarijn, een takje tijm, een partje citroen en een laurierblad in de buikholte van de kip. Als je wilt kun je de poten samen binden, maar dat heb ik niet gedaan. Smelt de boter (in een pannetje of in de magnetron) en besmeer met een kwastje de kip aan alle kanten met de gesmolten boter. Omdat de kip nog koud is, zal de boter meteen stollen.
Zet de oven terug naar 180 graden. Schuif de kip op het rooster (met de bakplaat eronder) in de oven. Laat de kip in ongeveer een uur gaar worden. Check vanaf 45 minuten, want de precieze tijd kan varieren. De kern-temperatuur (gemeten op het dikste stuk, tussen poot en dij) moet minstens 75 graden zijn.
Ik heb de uitsteeksels (pootjes en vlerken) vanaf halverwege ingepakt in aluminiumfolie om te voorkomen dat ze te donker zouden worden. Besmeer dan meteen de kip met nog wat gesmolten boter.
Neem de kip, als deze gaar is, uit de oven en pak losjes in met aluminiumfolie en laat een kwartiertje ingepakt staan. Op die manier kunnen de vleessappen zich wat herverdelen. En in deze tijd kun je mooi de aardappeltjes bakken.
Leg de kip op een serveerschaal en leg er eventueel nog een paar takjes rozemarijn naast, ter garnering.
Echt, mensen?! Stop. De. Tijd. Ik knipper een keer met mijn ogen en er zijn opeens al weer bijna drie weken voorbij sinds mijn laatste blogje. En ik was nog wel van plan om weer wat regelmatiger te bloggen. Maar dat is dus niet echt gelukt. En dat terwijl ik echt nog nog een hele voorraad foto’s op mijn laptop heb staan van gerechten. Maar die moet ik nog uitzoeken en de recepten nog van uitschrijven. En ik kom er op de een of andere manier niet aan toe om ze uit te werken. Omdat ik nog zo’n backlog heb, kook ik de laatste tijd vaak wat van mijn oude recepten. Van die lekker-snel-en-makkelijk-recepten. Of deze-kan-ik-met-mijn-ogen-dicht-maken-recepten. Nog even geduld, lieve lezers. Nog een paar dagen en dan heb ik twee weken Kerstvakantie. En dan ga ik mijn best doen om weer een beetje in de blog-flow te komen. Al moet ik misschien niet té optimistisch zijn, want met die feestdagen tussendoor vliegt zo’n vakantie natuurlijk ook voorbij. Deze kipburgers met kokos-koolsalade maakte ik dit weekend. En ze waren echt súper, súper, súper lekker! Het recept-idee vond ik in het kookboekje Koken in Langedijk 2: Kipburger met koolsla en kokosdressing. Bij het doorkneden van het gehakt was ik een beetje ongerust of het mengsel niet te nat was en of de burgers wel stevig genoeg zouden zijn, zonder paneermeel of ei. Maar het was, zeker nadat het even terug in de koelkast had gestaan, stevig genoeg. Gewoon kip-gehakt en kruiden, dus. Andere hamburgers, van rund- of varkensvlees, krimpen vaak enorm tijdens het bakken, maar dat hadden deze veel minder. Wel ietsje, hoor, maar echt veel minder dan ander burgers.
Ze waren súper lekker en echt een aanrader!
Ingrediënten
500-600 gram kipgehakt
1/2 Chinese kool
1 theelepel gemalen komijn
1 theelepel gemalen koriander
1 eetlepel Thaise rode curry pasta
1/2 bosje verse koriander
4 cm gemberwortel
1 limoen
2 bosuitjes
100 ml magere yoghurt
100 ml kokosmelk
zout, peper, olie
broodjes (bijv een Turks brood of afbak-baguettes)
Bereiding
Hak de verse koriander fijn. Schil de gember en rasp fijn. Doe het kipgehakt samen met de rode currypasta, korianderpoeder en komijn, ongeveer 2 theelepels zout en de helft van de geraspte gember en de helft van de fijngesneden verse koriander in een mengkom. Rasp de schil van de limoen erboven. Maal er wat peper over en kneed tot alles vermengd is. Verdeel het gekruide gehakt in vier ongeveer gelijke delen en vorm er platte burgers van die ongeveer zo groot zijn als de broodjes die je gebruikt.
Leg de burgers op een bord of snijplank (evt met een stukje bakpapier ertussen) en zet ze nog even in de koelkast.
Snij de halve Chinese kool in dunne reepjes. Snij de bosuitjes in dunne ringetjes. Doe de koolreepjes in een mengkom met de bosui en de rest van de verse koriander.
Roer de yoghurt, kokosmelk met de rest van de geraspte gember, een eetlepel limoensap tot een dressing. Breng op smaak met zout en peper en evt nog wat meer limoensap. Roer de dressing en de door de koolreepjes
Bak indien nodig het brood af. Ik heb een Turks brood gebruikt en dat in kwarten gesneden.
Verhit wat olie in een koekenpan en bak daarin de kipburgers aan beide kanten gaar en mooi bruin.
Snij de broodjes doormidden en schep er wat koolsalade tussen en leg er een kipburger op.
Deze maand deed ik weer mee met de SwiepSwoepSwap, georganiseerd door BakkenMetLisanne. Ik kreeg Christina van Christina Food Life. Er staan ontzettend veel recepten op Christina’s blog. Ze heeft Griekse roots en heeft dan ook een categorie Griekse recepten op haar blog. Ik was er al vrij snel uit dat ik iets uit díe categorie zou maken, maar ik heb tot het laatst getwijfeld wélke ik dan zou maken. Uiteindeli heb ik gekozen voor Kotosoupa avgolemono: kippensoep met citroen en ei. Bij de SwiepSwoepSwap is het de bedoeling dat je een eigen draai aan het recept van de ander geeft, maar het voelde bijna als heiligschennis om zo’n klassieker te verhaspelen. Ik heb het recept dan ook grotendeels onaangetast gelaten. Ik heb alleen een teentje knoflook meegekookt met de kip om een subtiel knoflook-smaakje aan de bouillon te geven. En ik heb -na lang wikken en wegen- de rijst vervangen door orzo. De grootste wijziging ten opzichte van Christina’s recept is dat ik de groenten fijngesneden als in de soep heb gehouden, terwijl Christina de ui, wortel en bleekselderij alleen mee kookt met de bouillon. Maar de klassieke combi van kip met ei en citroen en bleekselderij, wortel en ui durfde (en wilde) ik niet te veranderen. Ik vond het wel spannend, dat ei-citroen-mengsel. Op zijn Grieks heet dat avgolemone. Ik was eigenlijk een beetje bang dat het ei zou gaan klonteren van het zuur, maar dat deed het gelukkig niet. En vervolgens was ik bang dat het zou gaan stollen als de bouillon te heet zou zijn, maar dat deed het ook niet. Ik heb wel flink wat bouillon aan het ei-mengsel toegevoegd voordat ik het bij de bouillon durfde te gieten. Maar het ging allemaal goed. We hadden nog een portie over en die heb ik de dag erna als lunch gegeten. Ik wist niet helemaal zeker of dat zou kunnen, omdat ik het ei natuurlijk niet echt goed had door verhit. Daarom heb ik meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om de soep met ei-en-al even door te koken. Enerzijds om eventuele bacteriën de das om te doen, anderzijds om te kijken wat er zou gebeuren: zou het gaan stollen? Dat kon gewoon: het ei stolde niet! Maar ik zou -voor de zekerheid- willen aanraden om als er kinderen of ouderen (of mensen met een kwetsbare gezondheid in het algemeen) mee eten, gepasteuriseerd ei te gebruiken… Het is echt een heerlijke en bijzondere soep, dit! Aanrader!
Bereiding
Pel en snipper de ui. Snij de bleekselderij in kleine blokjes. Schil de winterpeen en snij in kleine stukjes. Doe de ui, bleekselderij en peen in een pan. Leg de kippenpoten op de groenten en giet er zoveel water over dat de kip net onder staat (ongeveer 1 liter). Doe de peperkorrels, knoflookteen en het laurierblad in een theefilter (ik gebruik een theefilterzakje, maar je kunt ook een thee-ei gebruiken) en leg die in de pan.
Breng aan de kook en laat op een heel laag pitje zachtjes doorkoken tot de kip gaar is (minstens een half uur). Neem de kippenpoten en het filterzakje met de kruiden uit de pan en laat iets afkoelen. Breng de bouillon met groenten op smaak met zout (ongeveer 7 gram op een liter, dat is ongeveer 2 volle theelepels) en voeg de orzo toe. Kook de orzo beetgaar. Pluk intussen het kippenvlees van de botten. Voeg het kippenvlees weer toe aan de pan en verhit nog even door. Neem dan de pan van het vuur.
Pers het sap uit de citroen. Breek de eieren in een kom en klop ze los. Klop het citroensap door het geklutste ei. Klop al roerend wat van de hete bouillon door het ei-citroen-mengsel, steeds een paar eetlepels per keer. Herhaal dit een keer of 5 (vaker mag ook) en giet dan al roerend het ei-citroen-bouillon-mengsel bij de soep.
Schep de soep in een bord of soepkom.
Mijn naam is Elleny. Ik ben 47 jaar, getrouwd met Edwin en moeder van Lone (17) en Free (13). En ik hou gewoon van eten. Zowel van het klaarmaken als van het opeten. Op dit blog deel ik (bijna) elke dag een recept van wat we hebben gegeten. Ik hoop dat je hier lekker inspiratie opdoet. Veel kijk- en leesplezier op mijn blog! En als je zelf met de recepten aan de slag gaat: alvast eet smakelijk!
